tytyMet The Architecture of Continuity heeft Spuybroek een echt tekstboek geleverd. Op twee na zijn de essays en conversaties uit dit boek al eerder geschreven en gepubliceerd. Je moet een schrijver van goede huize zijn om zoiets tot een succes te maken. Spuybroek verdient hier het voordeel van de twijfel. Natuurlijk komen bepaalde argumentatielijnen en citaten meermalen voor, maar omdat hij de stukken voor deze publicatie grondig herzien en herschreven heeft, irriteert dat niet. De lezer wordt veeleer meegenomen in de chronologische zoektocht, waarbij Spuybroek in elk artikel probeert dichter bij de kern van zijn werk te komen. Frappant is dat de eerste artikelen zich meer op de gebruikte technieken concentreren, terwijl de tweede helft van de bundel veel meer theoretisch getint zijn. Daardoor worden er in het begin sommige gebruikte concepten of theorieën wel genoemd, maar deze pas later nauwkeuriger uitgewerkt en gepositioneerd. Dat komt de leesbaarheid niet ten goede. Iets meer afbeeldingen bij de tekst had de lezer bovendien ook geholpen enkele (historische) referenties beter te kunnen plaatsen.
Maar wat wil Spuybroek bereiken met zijn werk? In zijn inleiding op het boek – Spuybroek op zijn best! – stelt hij dat de architectuur zich in een crisis bevindt. Er is geen spanning, alle verschil is vakkundig weggemasseerd. Alles is ‘cute’ geworden, en inwisselbaar. “Architecture is in its slumber phase: there are no thoughts, no styles, no debates, no stakes, nothing but vast global success. We live in a global era of cuteness. We have cute architecture, cute critics, cute magazines, cute books, cute colors, cute forms, cute materials.”
hLars Spuybroek: The Architecture of Continutyb m With e e Go Go With
cLars Spuybroek: The Architecture of Continutyn Exquisite Exquisite
